Στο θέατρο Αθηνών (Βουκουρεστίου 10, Κέντρο) παίζεται η παράσταση "Κατσαρίδα" του Βασίλη Μαυρογεωργίου σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη. Ερμηνεύουν οι Κώστας Γάκης και Δημήτρης Μακαλιάς.
Ποιότητα, ποσότητα, ενέργεια. Αυτό είναι το τρίπτυχο που απολαμβάνει ο θεατής. Τα 80 λεπτά της παράστασης χωρίς διάλειμμα είναι ακριβώς αυτό το ταξίδι που κάνει το μυαλό να ξεκουράζεται και να αφήνεται στις περιπέτειες της μικρής κατσαρίδας που με νεανική μαεστρία δίνονται από τους ηθοποιούς. Η "πρωταγωνίστρια" κατσαρίδα θέλει να πάει στο φεγγάρι, έτσι από γινάτι, αλλά αυτό το όνειρό της δεν είναι παρά μόνο η αφορμή να ξετυλιχτεί μπροστά στα μάτια του θεατή ένα ταξίδι που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από κλασικά παραμύθια και παιδικά κινούμενα σχέδια, όπως για παράδειγμα "η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων" ή από το πιο πρόσφατο "Ψάχνοντας τον Νέμο". Μόνο που εδώ, όλα τα πλάσματα είναι οι δύο ηθοποιοί, που εμφανίζονται κάθε τόσο ως τζιτζίκια, ντετέκτιβς, κοριτσάκια, χίπις πεταλούδες, Εσκιμώοι και πάει λέγοντας.
Σουρρεαλισμός σχεδόν σε κάθε βήμα, διάλογοι καθημερινοί με δόσεις σύγχρονου χιούμορ, τόννοι ενέργειας πάνω στη σκηνή, τρέξιμο, τραγούδι, χορός, αυτοσχεδιασμός, λίγο stand up comedy αλλά όχι με την ενοχλητική σχεδόν, καθιερωμένη του έννοια συνδυάζονται άψογα κι ευχάριστα και σε κάνουν στιγμές στιγμές να ξύνεις το κεφάλι σου απορώντας από πού προέρχεται και πού θα οδηγήσει αυτή η υπερκινητικότητα των ερμηνευτών πάνω στη σκηνή. Το πηγαίο χιούμορ τους, θυμίζει πιο παλιές (καλές) εποχές σε θέατρα, σκηνές ή μπουάτ, ενώ η γλώσσα τους δίνει την αμεσότητα που έχει ανάγκη ένα τέτοιο έργο. Τα αυτοσχέδια σχεδόν και γελοιωδέστατα ως επί το πλείστον κοστούμια, θυμίζουν παρεΐστικη κωμωδία, ενώ η συμμετοχή του κοινού επαληθεύει αυτή την ατμόσφαιρα.
Η αλήθεια είναι ότι δε γνώριζα τι ακριβώς θα αντικρύσω μετά το καμπανάκι. Παράλληλα, αντανακλαστικά μου δημιουργήθηκε μικρή αρνητική προκατάληψη από την ανάγνωση του συνδυασμού λέξεων όπως "κωμωδία, μιούζικαλ, στοιχεία stand up" που είχα φροντίσει να κάνω πριν από την άφιξή μου στο θέατρο. Οι λέξεις αυτές χτύπησαν κατευθείαν στο κέντρο του γερο-παράξενου θεατροανοσοποιητικού μου συστήματος και κατέβαλαν διόλου ευκαταφρόνητη προσπάθεια να με αποπροσανατολίσουν, πριν καν βγει στη σκηνή ο πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης Κώστας Γάκης για να μας καλωσορίσει. Δε μπορώ να πω αν η παράσταση είναι καλή ή κακή ή αν αφήνει νοήματα στο μυαλό του καθένα, με σιγουριά όμως μπορώ να αναφέρω ότι η προκατάληψη που περιγράφω λίγο πιο πάνω, θρυμματίστηκε πανηγυρικά και τελικά, αποχώρησα χαμογελαστός από τη Βουκουρεστίου.
