Είναι απλό. Όπως πολύ καλά γνωρίζει ήδη η επιστημονική κοινότητα αλλά αρνείται να παραδεχτεί, τα σαλιγκάρια έχουν ανεπτυγμένη τη λογική, σχεδόν όσο και ο άνθρωπος. Έτσι, στις κοινωνίες τους χρησιμοποιούν ονόματα, ακριβώς όπως έμείς. Όταν ακόμα δεν είχαν κέλυφος λοιπόν, ένα νεογέννητο σχεδόν σαλιγκαράκι, η μικρή Κέλλυ, ήταν ένα ασθενικό μωρό και έπρεπε να παραμείνει στη φωλιά (βλ. θερμοκοιτίδα) για να δυναμώσει και να μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα έξω. Απαγορευόταν δε, να τη δει το φως. Για κακή της τύχη όμως, πέρασε φως του Ηλίου στη φωλιά και η μικρή Κέλλυ, πέθανε από την ακτινοβολία, από το φως. Έτσι, από τότε, τα σαλιγκάρια αποφάσισαν να συνθέτουν το κέλυφός τους με υλικά που αντλούν από τη φύση, όπως χώμα και ρίζες, για να είναι εξασφαλισμένη η επιβίωσή τους σε κάθε περίπτωση. Το όνομα του κέλυφους προήλθε από τη μικρή Κέλλυ και το φως, που αποτέλεσε την αιτία να αποδημήσει εις Κύριον. Κέλλυ+φως=Κέλυφος.
Συμπερασματικά, η Κέλλυ, έσωσε τους μεταγενέστερους σαλίγκαρους με το θάνατό της.
(Αφιερωμένο...)
